Αθλητικό Σινεμά

Το μεγάλο γαλλικό φιάσκο

Του ΗΛΙΑ ΔΡΥΜΩΝΑ

Η πρώτη πρόταση που «έπεσε» στο τραπέζι, έτσι ώστε οι Γάλλοι να χαλαρώσουν λιγάκι από το ποδοσφαιρικό τους φιάσκο, στο 19ο Παγκόσμιο Κύπελλο, ήρθε εκ μέρους μιας σατιρικής, από τη φύση της, ιστοσελίδας:

Ανελκά - Ντομενέκ τα λένε λίγο πριν ξεσπάσει η καταιγίδα... «Να κηρυχθεί γενική απεργία στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ανήμερα της 23ης Ιουνίου, έτσι ώστε να μην βρουν τρόπο να επιστρέψουν στην πατρίδα μας οι... προδότες-θλιβερό αντίγραφο μιας ατιμωτικής, για την ιστορία του έθνους μας, κυβέρνησης που στήθηκε κάποτε στο Βισί- του Μουντιάλ»!
Απεργία δεν έγινε, όπως ήταν φυσικό άλλωστε. Ούτε όμως και «φρένο» μπήκε στη μαζική υστερία που έπιασε τη γαλλική (ποδοσφαιρική, και όχι μόνο...) κοινωνία, ύστερα από την παταγώδη αποτυχία των «Bleus» να περισώσουν, αν μη τι άλλο, την αξιοπρέπειά τους στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής.
Γιατί έναν «έντιμο» αποκλεισμό τους, από τη β' φάση του 19ου Παγκοσμίου Κυπέλλου, ήξεραν οι Γάλλοι πώς να τον χωνέψουν. Το 'χαν δοκιμάσει (και πέτυχε) το 1994, όταν δεν έφτασαν καν στην τελική φάση εκείνου του Μουντιάλ. Υποχρεώθηκαν να το επαναλάβουν το 2002, όταν δεν πέτυχαν καν γκολ (αν και κουβαλούσαν ακόμα το στέμμα των πρωταθλητών κόσμου, που είχαν κερδίσει 4 χρόνια νωρίτερα) στους τρεις, όλους κι όλους, αγώνες που έδωσαν στα ασιατικά γήπεδα.
Με το «ανέντιμο», όπως τώρα, του πράγματος, άκρη δεν βγάζουν οι Γάλλοι. Μας το απέδειξαν τις μέρες της διεθνούς κατακραυγής τους για το γκολ-απάτη (ο Γκαλάς «τελείωσε» τη φάση εκείνη, μα όλοι κρατάνε στη μνήμη τους τη, διά χειρός, δημιουργία του Ανρί!), εις βάρος του Εϊρε, στο «μπαράζ» πρόκρισης του περασμένου Νοέμβρη.
Τότε, όλοι σιώπησαν. Τώρα, όλοι έχουν εξήγηση, και μάλιστα τη χειρότερη. Από το ότι η εθνική τους ομάδα κατάντησε μία «άγρια συμμορία», που υπακούει μονάχα σε μαφιόζικους κανόνες, μέχρι ότι η σταδιακή αποσύνθεση των «Bleus» αποτελεί μία πιστή απεικόνιση της φυλετικής, θρησκευτικής και ταξικής σύγκρουσης που βιώνει το γαλλικό κράτος εδώ και 5 χρόνια!
Αμα έχουν δίκιο, με αυτή τη γενίκευσή τους, οι φιλόσοφοι και κοινωνιολόγοι της χώρας, τότε ποιος παίζει στην εθνική Γαλλίας το ρόλο του... Μαρκήσιου (όπως ο Νικολά Σαρκοζί, στην πολιτική ζωή του τόπου), και ποια το ρόλο της... ανήθικης συμβίας του (όπως η Κάρλα Μπρούνι, στην κοινωνική ζωή);
Ο προπονητής
Η απάντηση, στο πρώτο σκέλος της ερώτησης, ήταν πολύ εύκολη: ο Ρεϊμόν Ντομενέκ. Το όνομα του ανέκαθεν αντιπαθούς, στην πλειοψηφία της γαλλικής κοινής γνώμης, προπονητή εμφανίζεται ως συνώνυμο της αποτυχίας. Ακόμα κι όταν, υπό τις δικές του εντολές, οι «τρικολόρ» ανέβαιναν τα σκαλοπάτια (η συμμετοχή στον τελικό του προηγούμενου Μουντιάλ, για παράδειγμα), όλοι οι έπαινοι πήγαιναν στον «άρχοντα» του αγωνιστικού χώρου, Ζινεντίν Ζιντάν.
Για τον προπονητή, δεν απέμενε ποτέ ίχνος επιτυχίας, παρά μονάχα η... λύτρωση μιας «ευνοϊκής συγκυρίας»! Κάτι σαν τις θέσεις των αστερισμών, που τόσο πολύ τις μελετάει (και, τάχα, τις λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη του) ο Ντομενέκ...
Οσο, δε, για την «ανήθικη συμβία», όλο το «ανάθεμα» έπεσε πάνω στα πρωτοκλασάτα στελέχη της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Πλην ενός, βέβαια. Η άμεση παραίτηση του Ζαν Λουί Βαλεντίν, αναπληρωτή γενικού διευθυντή, όταν οι παίκτες παράτησαν σύξυλο τον προπονητή τους στο βοηθητικό γήπεδο (και δεν προπονήθηκαν, δύο μέρες πριν το ματς με την «οικοδέσποινα», Νότιο Αφρική), τον βοήθησε να δραπετεύσει από το «μάτι» του κυκλώνα.
«Στεκόμενος δίπλα σε δειλούς και υπερόπτες ποδοσφαιριστές, πόσω μάλλον δίπλα σ' έναν προπονητή-μαριονέτα, που δεν έχει την παραμικρή αίσθηση ευθύνης, ο Βαλεντίν αποδείχτηκε ιδιαίτερα θαρραλέος», έγραψε η εφημερίδα «Equipe».
Για τα υπόλοιπα μέλη της διοίκησης, η προτροπή είναι να μιμηθούν τον Βαλεντίν, και μάλιστα το συντομότερο δυνατόν. «Ειδικά ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας μας, Ζαν Πιέρ Εσκαλέτ, χρειάζεται μία γερή κλοτσιά στον... κώλο, ώστε ν' απομακρυνθεί μία ώρα αρχύτερα», είναι το σύνθημα του παλαίμαχου διεθνούς, Εμανουέλ Πετί!
Μία άλλη λύση, γρήγορη κι αποτελεσματική, θεωρείται το «ξήλωμα» της τεχνικής επιτροπής που συντονίζει το έργο της εθνικής Γαλλίας, από την πρώτη μέρα που τοποθετήθηκε στον πάγκο της ομάδας ο Ντομενέκ. «Τα πάντα πρέπει ν' αλλάξουν, σε επίπεδο πρωτοβουλιών και καθοδήγησης, προκειμένου ν' αποκατασταθεί, κάποια στιγμή, η εικόνα της Εθνικής μας», είναι η συμβουλή του Εμέ Ζακέ, προπονητή των «Bleus» στην ξέφρενη κούρσα τους για τον παγκόσμιο τίτλο, το 1998.
Ο Ζακέ φανέρωσε, με την ευκαιρία, ότι το «φιάσκο» του 2010 είχε, κατά μία έννοια, προβλεφθεί από τα τέλη του 2008: «Γνωρίζω καλά ότι σχέδια για την "επόμενη μέρα" της Εθνικής καταστρώθηκαν, πρώτη φορά, πριν από 20, περίπου, μήνες. Θεωρώ, λοιπόν, ανεξήγητο το γεγονός, ν' αναγνωρίζουμε, από τη μια, τα "κακά σημάδια", και να επιτρέπουμε, στο φινάλε, να συμβεί το μάξιμουμ της καταστροφής»!
Ισως εδώ να κολλάει καλύτερα η πρόσφατη διαπίστωση του Μαραντόνα, ότι οι Γάλλοι κάνουν πως τα ξέρουν όλα, και στην πραγματικότητα δεν ξέρουν καλά το παραμικρό...