Αθλητικό Σινεμά

Καλοί, κακοί και απαρατήρητοι της 23άδας του Οτο

Του ΑΛ. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τέτοιες μέρες πέρυσι, οι ποδοσφαιριστές της Εθνικής έμπαιναν στην προετοιμασία με τις ομάδες τους. Αυτές τις ημέρες, απ' το πρωί της Πέμπτης που επέστρεψαν στη χώρα, οι ποδοσφαιριστές της Εθνικής άρχισαν τις (όσες και να 'χει εξασφαλίσει ο καθένας, πάλι) πενιχρές διακοπές πριν ξαναμπούν στην προετοιμασία με τις ομάδες τους.

Η Εθνική του 2010 έσβησε τον εφιάλτη του 1994. Εδειξε καλό πρόσωπο στους δύο από τους τρεις αγώνες της στο Μουντιάλ και αποχώρησε με το κεφάλι ψηλά. Στο Πολοκουάνε, την περασμένη Τρίτη, συμπλήρωσαν ένα ολόκληρο ημερολογιακό κύκλο. Ετήσιο κύκλο, στο χορτάρι. Με απειροελάχιστες στιγμές- ανάσες, στη ροή του. Ιδίως τον τελευταίο μήνα κοιμήθηκαν δύο, όλες κι όλες, νύχτες σπίτια τους. Μετά το Μπαντ Ράγκατς, πριν το Ντέρμπαν. Τα σύγχρονα δεδομένα είναι παρανοϊκά. Αξιζε, τουλάχιστον, ο κόπος; Πλάκα πλάκα, χρειάστηκαν οι 19 απ' τους 23. Για να δούμε...
*Τζόρβας. Τρίτος το 2008 στο Ζάλτσμπουργκ, πρώτος τώρα, άλμα. Οι αποκρούσεις επιβεβαίωσαν τα προσόντα του. Οι ελλειμματικές αντιδράσεις, όταν η μπάλα έκανε ζόρικες πτήσεις στη μικρή περιοχή, επιβεβαίωσαν ότι είναι «ανολοκλήρωτο πράγμα» ακόμη. Η αυτοδιαχείριση των δύσκολων καταστάσεων επιβεβαίωσε ότι «έπεσε στη θάλασσα» άγουρος.
Η θέση, δικαιωματικά, ανήκε στον Χαλκιά. Στον Τζόρβα ανήκουν όλα τα χρόνια μπροστά. Δουλεύει σαν τρελός, θα συμπληρώσει τα κομμάτια που λείπουν, μπορεί την επόμενη δεκαετία να 'ναι ένας Νικοπολίδης.
*Σεϊταρίδης. Δεν είχε καμία δουλειά στους «23», πολύ περισσότερο δεν είχε καμία δουλειά στους «11», και δη στα 90 λεπτά του μοιραίου πρώτου ματς. Ενα απ' τα πολύ σοβαρά λάθη του Ρεχάγκελ.
*Βίντρα. Η μεγάλη απογοήτευση, με κριτήριο από τι σεζόν ερχόταν. «Πέρασε και δεν ακούμπησε» στο τουρνουά, δεξιός στόπερ στο ένα ματς, δεξιός μπακ-χαφ στα άλλα δύο. Δεν του «βγήκαν» τα παιχνίδια, έκανε σφάλματα υψηλού κόστους, δεν πρόσφερε τίποτα. Χαμένος.
*Παπαδόπουλος. Αριστερός στόπερ σε ευθεία τεσσάρων στο Πορτ Ελίζαμπεθ, μετά λίμπερο σε άμυνα τριών κι έπειτα δεξιός στόπερ σε (ξανά) ευθεία με τη Νιγηρία, δεξιός στόπερ στη σύνθετη άμυνα του ματς με την Αργεντινή, τρία 90λεπτα «για την ομάδα». Τα 'δωσε όλα. Ως συνήθως, δίχως να κάνει φασαρία περί τον εαυτό του. Κερδισμένος.
Ο πρωταγωνιστής
*Τοροσίδης. Ακόμη και... στ' αριστερά η ποιότητα δεν κρύβεται. Ακριβό «περιουσιακό στοιχείο» της ομάδας, ποταμός θετικής ενέργειας. Για όλ' αυτά, το Παιχνίδι του 'δωσε πίσω το να είναι ο σκόρερ της μοναδικής, απέναντι σε πέντε ήττες, ελληνικής μουντιαλικής νίκης. Πρωταγωνιστής.
*Τζιόλης. Η οριστική έλευση στο υψηλό επίπεδο. Τρία 90λεπτα, ένα καλό, ένα σούπερ, ένα πολύ καλό. Αυτό που λίγο λίγο φαινόταν απ' τα προκριματικά, έγινε. Μεγάλωσε, ως παρουσία. Ο αναμφισβήτητος νέος Μπασινάς. Το εξάρι.
*Κατσουράνης. Μεταξύ των καλών της ιστορίας, ο καλύτερος. Η κλάση και η προσωπικότητα ήταν «σωσίβια» στο ναυάγιο με τη Νότια Κορέα, το παιγνίδι εναντίον της Νιγηρίας είναι απλώς... για την ταινιοθήκη του ελληνικού ποδοσφαίρου, πληθωρικό οκτάρι, δεν του άξιζε να φύγει γονατισμένος με την Αργεντινή. Μαζί, έφυγε κι όλο το αίμα απ' τον οργανισμό της Εθνικής. Αν είχε βάλει, μερικά λεπτά πριν, το γκολ ο Σαμαράς, θα 'μενε μέσα και κουτσός!
*Καραγκούνης. Περιπέτεια στο φουλ! Κακός με τη Νότια Κορέα, έφαγε την αλλαγή-μαχαιριά, είδε αστεράκια, επανήλθε μ' ένα πολύ καλό ματς εναντίον της Νιγηρίας, στο Πολοκουάνε το πάτημα του Βερόν νωρίς στο κουντεπιέ τού χάλασε όλο το «έργο». Πονούσε αφόρητα, άντεξε έως το 45', θα μπορούσε να κάνει μια ένεση ξυλοκαΐνης για να συνεχίσει. Αποδείχθηκε πως κάτι τέτοιο παραήταν υπερβατικό, ακόμη και για Καραγκούνη...
*Πατσατζόγλου. Δύο δεύτερα ημίχρονα, ένα ολόκληρο με τη Νότια Κορέα, ένα ολόκληρο... παρά εννέα λεπτά με την Αργεντινή, δεν «κατέγραψε» κάτι, απλώς διαθέτει την εμπειρία και την ηρεμία να μη εκθέτει ούτε την ομάδα ούτε τον εαυτό του. Καλό δεν έκανε, αλλ' ούτε κακό έκανε.
*Χαριστέας. Μία ώρα με τη Νότια Κορέα, και τέλος. Αχρωμος, με σημαντικό κομμάτι απ' την πίτα της ευθύνης στο πρώτο γκολ, δικαιολογημένα αντικαταστάθηκε, δικαιολογημένα έκτοτε δεν επανήλθε ποτέ. Απαρατήρητος.
*Καπετάνος. Μισή ώρα, όταν βγήκε ο Χαριστέας. Αυτός ο χρόνος συμμετοχής μοιάζει μπόνους-πολυτέλεια, για την αντικειμενική ποιότητά του. Ο Ρεχάγκελ ήθελε, μάλλον είχε αποφασίσει, να τον βάλει και στο β' μέρος με τη Νιγηρία (αντί του Γκέκα). Η αλλαγή «αποτράπηκε» με παρέμβαση του Τάκη Φύσσα! Ο Οτο δυσφόρησε, αλλά δεν επέμεινε.
*Σαμαράς. Το ματς με τη Νότια Κορέα ήταν «κομμένο και ραμμένο» επάνω του, αλλ' αυτός το πέταξε με ελαφρότητα στα σκουπίδια. Φυσιολογικά, «τιμωρήθηκε» να χάσει τη θέση στην ενδεκάδα. Τη βρήκε πάλι, όταν αποβλήθηκε ο Νιγηριανός. Ως το τέλος, είτε στ' αριστερά είτε μοναχικός στην αιχμή, δεν την ξανάχασε. Φυσιολογικά, επίσης.
*Σαλπιγγίδης. Επαιξε λίγο, ήταν νοητικά πανέτοιμος, έδωσε σε ουσία το άπαν. Μισή ώρα στη θέση του Σαμαρά εναντίον της Νότιας Κορέας, πρόλαβε κι έγινε αισθητός. Με τη Νιγηρία, εμφανίστηκε ανήμερος! «Ευλογήθηκε» να σκοράρει. Κατά της Αργεντινής, έμεινε έξω με... πόνο ψυχής. Η στρατηγική του μεγαλόσωμου (μοναδικού) φορ ήταν ορθή. Αν δεν μεσολαβούσαν οι τρεις τραυματισμοί, είναι βέβαιον ότι και σ' εκείνο το παιγνίδι θα εύρισκε σημαντικό ρόλο στο β' μέρος.
*Γκέκας. Ελυσε τις αλυσίδες με τη Νότια Κορέα, όταν έπαιξε δίπλα του στο β' ημίχρονο ένας ογκώδης στράικερ (Καπετάνος), οπότε αυτός βρήκε τις τρύπες να χωθεί και ν' απειλήσει. Με τη Νιγηρία, μπες-βγες-μπες, τη χρυσή ευκαιρία την κλότσησε επάνω στον τερματοφύλακα. Ξεφύσησε ανακουφισμένος, αυτός... αλλά και ο Φύσσας, όταν δεν το φάγαμε απ' τον Ομπάσι στην κόντρα. Με την Αργεντινή θυσιάστηκε, σωστά, στο πλάνο.
*Παπασταθόπουλος. Ως γνωστόν, ο μοναδικός έλληνας στόπερ που ξέρει να παίξει με την μπάλα. Ο Ρεχάγκελ τον «υποτίμησε», κατ' αρχήν. Ενα καίριο κι ακατανόητο λάθος. Προσφύγαμε σ' αυτόν, όταν... σφίξαμε. Με τη Νιγηρία, δεν έκανε λάθη, διόρθωνε λάθη, αλλ' έφυγε νωρίς λόγω της αλλαγής των συσχετισμών με την κόκκινη κάρτα. Με την Αργεντινή, «επάνω» στον Μέσι, ο αγώνας της ζωής. Σκίασε τον κορυφαίο παίκτη της υφηλίου.
*Κυργιάκος. Διαχειρίστηκε το σοκ του πάγκου, με τη Νότια Κορέα. Επέστρεψε, με δύο αλάνθαστα 90 λεπτά μετά. Δεν του ξέφυγε τίποτα, δεν του κουνήθηκε τίποτα, με τη Νιγηρία έψαξε το γκολ στα στημένα, το πλησίασε. Ηταν, τελικά, το μόνο... που του ξέφυγε.
*Νίνης. Δύο είσοδοι, στο 79' και στο 54'. Για εμβάπτιση, κάτι σαν καλή, μολονότι δειλή, αρχή. Αργά ή γρήγορα, θα επωμιστεί ευθύνες. Αλλοι και αλλού όμως, στην ηλικία του, τις έχουν ήδη αναλάβει. Εμείς, σ' αυτό, παραδοσιακά χάνουμε χρόνο...
*Μόρας. Ο τραυματισμός τον «έκοψε». Ο δεύτερος καλύτερος με την μπάλα στα πόδια έλληνας στόπερ, κατά της Αργεντινής απέδειξε ότι όντως είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε Δέλλα σήμερα. Αλλά δεν είναι, στο εκατό τοις εκατό, Δέλλας.
*Σπυρόπουλος. Ενα ημίχρονο, το... αναιμικό, με την Αργεντινή. Καλύτερο γι' αυτόν, απ' το τίποτα. Ως αφηγητής ωραίων ιστοριών απ' τα παλιά, θα 'χει να λέει ότι, ερχόμενος απ' το βάθος του πουθενά, έβαλε ένα καταπληκτικό μπλοκ που στέρησε στον Μέσι το, κατά τα φαινόμενα, σίγουρο γκολ