«ΧΕΙΜΑΡΡΟΣ» ΞΑΝΑ Ο ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠ' ΟΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΡΙΧΝΕΙ... ΒΕΛΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
«Πάντα θα είμαι ποδοσφαιριστής»
Ο Μαραντόνα αυτό, ο Μαραντόνα εκείνο, ο Μαραντόνα το άλλο. Ο Μαραντόνα δείχνει τα «αεροδυναμικά» γυαλιά ηλίου που του 'καναν δώρο την Κυριακή, για τη Γιορτή του Πατέρα, οι κόρες του. Ο Μαραντόνα μιλάει για τα... μπράτσα του Λούις Φαμπιάνο, «αυτό δεν ήταν το χέρι του Θεού», στο δεύτερο γκολ της Βραζιλίας εναντίον της Ακτής Ελεφαντοστού.
21 Ιουνίου '94: ο Μαραντόνα μ' έναν κεραυνό σημειώνει το τελευταίο γκολ του με την Αργεντινή στο 4-0 επί της Εθνικής μας Για τον Γάλλο «κωμικοτραγικό διαιτητή» Λανουά που το κατακύρωσε. Για όλους
Ο Μαραντόνα απαντά γιατί Αργεντινή, Βραζιλία, Χιλή, Παραγουάη, Ουρουγουάη, δηλαδή και οι πέντε λατινοαμερικανικές ομάδες, μηδεμιάς εξαιρουμένης, «φυσάνε» σε τούτη την πρώιμη φάση της διοργάνωσης. «Επειδή παίζουμε δύσκολα προκριματικά. Στη Νότια Αμερική δεν έχει... Νησιά Φερόε!»
Ο Μαραντόνα θυμάται, σαν χθες ήταν, 21 Ιουνίου το '94 στο Φόξμπορο το τελευταίο γκολ του με την Εθνική. Κατά της Ελλάδας που σήμερα βρίσκεται πάλι στον δρόμο του. «Το ένα-δύο με τον Ρεντόντο, τι υπέροχο». Εύχεται «να βάλει και ο Μέσι ένα τέτοιο. Τόσο ωραίο, ή και λιγότερο, δεν έχει σημασία. Να ξέρετε, θα παίξει με την Ελλάδα. Είναι αμαρτία, δεν στερείς τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του πλανήτη από τους θεατές. Από την ομάδα. Ο Λέο καθορίζει τα παιχνίδια, είναι η διαφορά, βοηθά τους συμπαίκτες του, δημιουργεί πράγματα, θέλει να παίζει πάντοτε. Αν σας φαίνεται κακός, ας τον αφήσουμε να συνεχίσει να παίζει... τόσο κακά. Εγώ είμαι πολύ ευχαριστημένος, πάντως». Και η ξεκούραση που έχει ανάγκη; «Τον ξεκουράσαμε. Στην προπόνηση!»
Μια βόλτα χθες το πρωί από το Γιοχάνεσμπουργκ μισή ώρα, βία σαράντα λεπτά, βόρεια, στην Πρετόρια όπου είναι η βάση της Αργεντινής, αρκεί. Μυρίζεις ότι ο Μαραντόνα είναι η Αργεντινή. Ολοι ασχολούνται μαζί του, ουδείς με τους... παίκτες, ένας έξοχος τρόπος ν' απορροφά ο ίδιος όλο το στρες κι εκείνοι ν' αποσυμπιέζονται. Το αγγλικό κλισέ για τέτοιους τύπους είναι larger-than-life, πιο φαρδύς κι από την ίδια τη ζωή. Αν είναι και από την ίδια τη ζωή, πώς δεν θα 'ταν (πιο φαρδύς και) από την Εθνική Αργεντινής; Ο Μπουρδίσο, ο στόπερ που θ' αναπληρώσει απόψε τον Σαμουέλ στο κέντρο της άμυνας, είπε ένα πολύ ωραίο πράγμα. «Μπαίνεις στο γήπεδο, ακούς ακόμη και τους φαν της αντίπαλης ομάδας να τραγουδούν τ' όνομα του προπονητή σου, είναι σαν να 'χεις ήδη κερδίσει το μισό παιχνίδι, έτσι νιώθεις». Οδηγίες χρήσεως προς Ελληνες στο Πολοκουάνε, λοιπόν: δεν αποθεώνουμε Μαραντόνα! Διότι απογειώνουμε τους παίκτες του.
Ο Ντιέγκο με τα νέα του γυαλιά, δώρο από τις κόρες του, που έδειχνε χθες με καμάρι στους δημοσιογράφους Στη Βοστόνη Το γκολ στη Βοστόνη, μέρα που ήταν, επανήλθε ψηλά στην ατζέντα. «Ξεχνιέται; Ημουν δεν ήμουν δέκα ετών, το βλέπαμε σπίτι με την οικογένεια, ένα από τα πιο ωραία της Αργεντινής στην ιστορία του Μουντιάλ» θυμήθηκε ο Μασκεράνο. «Ο πανηγυρισμός, έπειτα, περιγράφει πώς νιώθει ο Ντιέγκο για την Εθνική. Ο,τι έκανε με την Εθνική, στο γήπεδο ή έξω, ήταν λαμπερό». Και ο Σαμουέλ επίσης σκάλισε τη μνήμη: «Ολοι θα το κρατήσουν μέσα τους για πάντα. Ηταν στιγμή αυθεντικής χαράς. Εγώ θυμάμαι και την τρομακτική προσδοκία του κόσμου από εκείνη την ομάδα. Και ότι, δυστυχώς, μετά δεν τα κατάφερε». Πώς είναι συνεπώς να 'χεις αφεντικό τον έξτρα λαρτζ Ντιέγκο; «Στην αρχή τον... φοβάσαι λιγάκι» εξομολογήθηκε ο Τέβες. «Φοβάσαι αυτό που είναι, αυτό που αντιπροσωπεύει. Με τον καιρό βέβαια χαλαρώνεις. Και αντιλαμβάνεσαι περί τίνος πρόκειται. Ενα μοναδικό φαινόμενο».
Η συμμετοχή του στην προπόνηση; «Ωρες ώρες, δείχνει ποδοσφαιριστής, όχι προπονητής!» παραδέχεται ο Ιγουαΐν. «Παίζει μαζί μας, χτυπάει φάουλ, μας βοηθά να χαλαρώνουμε. Είναι σημαντικό να σ' εμψυχώνει ένας σαν αυτόν, που ξέρει πώς είναι να κερδίζεις το Παγκόσμιο Κύπελλο και μας το μεταδίδει». Ο Ντιέγκο αυτό, μέσα στα πολλά που έλεγε με τη γλώσσα να πηγαίνει ροδάνι, δεν το αρνήθηκε. «Πάντα θα είμαι ποδοσφαιριστής! Απλώς τώρα έχω την ευθύνη για την ομάδα. Με κάνουν ευτυχισμένο επειδή τα δίνουν όλα, πάνε πολύ καλά. Με την Ελλάδα με νοιάζει μόνο να εξασφαλίσουμε την πρόκριση, για να μπορούμε ύστερα να το γιορτάσουμε». *
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου