Αθλητικό Σινεμά

Τζάμπολ με κληρονομιά από το 2006

Του ΝΙΚ. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ

Το μεθύσι του αλησμόνητου ημιτελικού με τις ΗΠΑ, το 2006 στην Ιαπωνία, ζαλίζει γλυκά την Εθνική και την οδηγεί στους δρόμους του ονείρου, τέσσερα χρόνια μετά. Στο 6ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της ιστορίας της, η ωραία αγαπημένη του ελληνικού αθλητισμού μπαίνει με βλέμμα αισιόδοξο και τολμηρό.

Η λέξη «μετάλλιο» ανεβαίνει στα χείλη των διεθνών δίχως περιστροφές. Η κληρονομιά της Σαϊτάμα είναι βαριά αλλά όχι ασήκωτη. Αναστατωμένη από τις τιμωρίες, τραυματισμένη αλλά και συσπειρωμένη μετά τα γεγονότα του τελευταίου δεκαημέρου, η ελληνική ομάδα έχει σημαδέψει με κόκκινο μαρκαδόρο τον αγώνα της ερχόμενης Τρίτης, με την οικοδέσποινα Τουρκία, ανήμερα της επετείου του ολοκαυτώματος της Σμύρνης. Αυτό το καυτό ντέρμπι μπορεί να τη φέρει σε πορεία διάκρισης ή να την εκτροχιάσει. Εδώ στη μακρινή Αγκυρα, το περιμένουν σαν να ήταν τελικός. Προηγείται, ωστόσο, ένα δίδυμο ύπουλων σκοπέλων, με παρτενέρ από τις εσχατιές του πλανήτη: Κίνα σήμερα στην πρεμιέρα (16.00), Πουέρτο Ρίκο αύριο (18.30). Και ακολουθεί η Ρωσία, που τα τελευταία χρόνια μάς έχει κάνει πελάτες. Μπροστά στα υπόλοιπα ματς, η αναμέτρηση με την ταπεινή Ακτή Ελεφαντοστού μοιάζει με ξένοιαστο σαφάρι στην Αφρική. Προκρίνονται από κάθε Ομιλο τέσσερις, αλλά παίζουν ρόλο για τη συνέχεια τα πλασαρίσματα. Η δεύτερη θέση «κληρώνει» μάλλον μια νοκ άουτ αναμέτρηση με Γάλλους ή Λιθουανούς, με θέα για τα προημιτελικά το σκιάχτρο που λέγεται ΗΠΑ. Η Εθνική ρίχνεται στα θολά νερά αυτού του παράξενου Μουντομπάσκετ χωρίς τους τιμωρημένους Φώτση, Σχορτσανίτη και με αμφίβολο τον τραυματία Μπουρούση. Μέχρι την Τρίτη, όμως, θα έχει συμπληρώσει το παζλ και θα βρυχάται. Πίσω στην Αθήνα έμεινε ο μαέστρος του 2006 Θοδωρής Παπαλουκάς, επικεφαλής μιας στρατιάς περιώνυμων απόντων: Νοβίτσκι, Τζινόμπιλι, Γκασόλ, Πάρκερ, Κιριλένκο, Σισκάουσκας, Λόρμπεκ, Νοτσιόνι, Νένε, Οκούρ, Γιάο Μινγκ, Καλδερόν, Μπόγκουτ, Γιασικεβίτσιους, αδέλφια Λαβρίνοβιτς, να μην ανοίξουμε κουβέντα και για τους Αμερικανούς θριαμβευτές του Πεκίνου, Κόμπι, Λεμπρόν και σία. Την ιστορία, όμως, τη γράφουν οι παρόντες. Και η Εθνική Ελλάδας δεν έλειψε ποτέ από το πλευρό των Ελλήνων φιλάθλων. Δέκατη στην παρθενική της εμφάνιση το 1986, έκτη χωρίς Γκάλη το 1990 στην Αργεντινή, τέταρτη το 1994 και ξανά το 1998, δεύτερη και, μουτρωμένη για τον χαμένο τελικό το 2006, οιστρηλατείται φέτος από ένα όνειρο τρελό και ελπίζει να στήσει τρελό συρτάκι μέσα στην Κωνσταντινούπολη. Ποιος ανιστόρητος θα τολμούσε να ποντάρει εναντίον της;